mirnowrooz.poems

تک بيتی ها و دو بیتی های لری مير نوروز
لری	فارسی
بویمی و او چنارانکی سر گردآو ئی همه پاپوش قصو تیم بردنی آو	کاشکی بودم چون چنارای سر گرداب دختران قصب پوش از برم می بردند آب
باد شمال ور کرده ز جانب لیل جوز و میخک خرمه خرمه بکنی کیل	باد شمال وزیده از جانب یار هل و میخک را خرمن خرمن بیار
بارالها برسون او سفری مه قی باریک،بالا بلن ، زلف قجری مه	الهی برسون یار سفر کرده ام را آن کمر باریک ، قد بلند و مو قجریم را
پیری و دس پتی درد کمی نی ار و دولت برسی ، پیری غمی نی	پیری و تهیدستی درد کمی نیست اگر تامین بشی ، پیری غمی نیست
بیکسو بسیار و بیکس هم چه بسیار د خوم بیکس تری هیچ نی د ئی دار	بی کسان زیاد و بیکس هم چه بسیار از خودم بیکس تر نیست توی دنیا
اوسه گه سر کلوم واتو کردم بن داینه حاستی گوتی گاوه دلم کن	آن زمان که سر سخن با تو باز کردم دایی را خواستی و گفتی بهانه آغاز کردم
اوسه که سر کلوم واتو در اومه هی عرخ پاک میکردی وه پر جومه	زمانی که سر صحبت با تو آغاز کردم با گوشه پیرهنت عرق پاک می کردی
ار کسی دت پرسس بو تاته زائی مه کرم ، تو دختری بیل ریمو جائی	اگر کسی ازت پرسید بگو پسر عمومه من پسرم و تو دختر بزن بریم تو خونه
بویمی و کموترکی گرمسیری دور دنیا بزیمی سی وصل شیری	کاش چون کبوتر گرمسیری بودم بهر وصل شیرین دور دنیا می پیمودم
برارونی وقت آش زمسونه دس دیگن به ییریت بیاریت و حونه	برادرا وقت پختن آش زمستونه دست بقیه رو بگیرید بیارید به خونه
ا دوسه مر نونی خوم دوسکتم ار نيای تا قيامت هه چش و ره تم	ای دوست مگر نمی دانی خودم دوست توام اگر نيايی تا روز قيامت هم چش به راه توام
او کيو دار حا ميا نيزه سره چش دس د جو ار بشوری مه سی سره رش	آن خالدار که ميايد نيزه (ای) بر سر چشماش اگر از جونت سير شدی می ايستی سر راش

ای فلک وا تير غم زه مينه بالم همسايا شو خآو نارن د نال نالم	اين فلک با تير غم زده ميون بالم همسايه ها شب نمی خوابند از نال و نالم
آسمون تو نوار برفه نيير پا دوسکم دو سفر يادش و خير با	آسمون تو نبار و ای برف پا نگير دوستم در سفر است و يادش به خير
ا مرگ مولتی به تا ماله بالا دخترم به ای بکم کرمه دوما	ای مرگ مهلتی ده تا خانه بالا دخترم را عروس کنم و پسرمو داماد
ای دله روزی سه دف نمیزدم رات د دکان ناکسان کوتا بکو پات	آیا روزی سه بار نمی دادم اندرز ای دل که دکان ناکسان نروی و انها را کن ول
ار و دل دارم که مهرت به کنم سرد چی کموتر شو بنالم د وره درد	اگر دلم بخواد که مهرت را کنم سرد چون کبوتر شب بنالم از بر درد
ای فلک باوه من و تو هر دو کشته گو جفتش د زمی غم سی مون کشته	این فلک پدر من و تو را هر دو کشته جفت گاوش در زمین برامون غمی کاشته
آرزو من و دلم ، بیوه ای نه حاسم بورسه پیشی چنیال، صو نون و ماسم	آرزو ماند به دلم بیوه ای نخواستم بریده عصرها روغن صبحها نون و ماسم
ایمرو و خاطرت بیم وه مه مو کافری کردی که چیت کشی ده ری مو	امروز به خاطر تو بودم من مهمان کافری کردی پرده کشیدی تو بین مان
ماه نو دو پنج دری شوله کشی یه مره سم دوسکه خوم تازه رسیه	ماه نو گوشه پنجره شعله کشیده انگاری دوماه نو گوشه پنجره شعله کشیده
مه چنی که سی تونم تو هم بویته و گمونه خاطرم لیوه بویته	آنچنان که براتم کاش که تو هم باشی به گمان خاطرم دیوونه باشی
مه چنی دلم میحا سی رتن مال هر دوریشی که میا وش می زنم فال	انقدر دلم میخواد کوچ کردن و رفتنها را از هر درویشی می پرسم این رفتنها را
مردمونه زن خو د چگنی نی سآوشو برز و بلن ریشو دینی نی	ای مردم زن خوب در بین چگنی ها نیست سربندانشان بلند و رویشان دیدنی نیست
مردمونه زن خو دو روک روکونه سآوشو برز و بلن کولا رمونه	ای مردم زن خوب تو طایفه رک رکونه سربنداشون بلند و سایه خراب کنونه
شو همه شو د خیالت هه میزنم دم روز که موه نیسه تو هه میکشم غم	شب ها با خیالت هی میزنم دم روز که میشه و نیستی منو میکشه غم
شیط و گیژم مه سی تو هه چی قلنر هر کجا خآوم میا هه می نیم سر	سرگشته و پریشان توام همچو قلندر هر کجا خوابم بیاد آنجا می نهم سر
شش نفر بالم گرت بردم و خلوت زهرماری وم دن و نرخ شروت	شش نفر دستم گرفتند و بردند به خلوت زهرماری بهم دادند به نرخ شربت
قاصده و ره می ری دورت بگردم سی دیار دوس میری وارس و دردم	قاصدی که تو راه میری دورت بگردم بهر دیدار دوست می ری برس به دردم
کشتیمه خو نموم، آو بیمه چی برف بخنو و شادم بکو وا دو کلام حرف	منو کشتی خوب نمی شم ،آب شدم چون برف بخند و شادم بکن با دو کلام حرف
سرکشیم دو حونکش دیم جومه می دوخت چار ستونم تش گرت کنج دلم سوخت	سر زدم به خونه شون دیدم لباس می دوخت تمام بدنم آتش گرفت و دلم براش سوخت
سوختمه چی مه کسی ناحق نسوخته قفسم اشکس و شهوازم گریخته	سوختم و چون من کسی ناحق نسوخته قفسم بشکست و شهبازم گریخته

سفرکه یه رو دو رو کشی و سالی رت بوییت و دوسکم نکه خیالی	سفر یکی دو روز کشید به سالی به دوستم برید بگید نکنه خیالی
سر سرآوکه نایکش کولا بونم مشک شیراز بزنم وا دوس بخنم	در آن سراب ناوکش کپری میزنم مشک شیراز میزنم با دوست می خندم
سر درخت بی ثمر بی و مکونم مه درختی نمی حام ریشش د جونم	رو درخت بی ثمری شده جا و مکانم من درختی نمی خوام که ریشه کرده توجانم
دردکم يکی دو نی بيه و هزاری چشياکم بنيه دو جو چی سيل بهاری	درد من يکی دوتا نيست شده هزاری چشام شده جوی پرآب چون سيل بهاری
دلم بی مونسه چی کوه الون برف کوهنش هنی بی نو د سرش ون	دلم بی همدم است چون کوه الوند برف کهنه اش بود بازم برفی روش اومد
در پانه ور زه و رت مينه شومم مر علی رحمی بکه و بونه تومم	پايين شلوار را جمع کرد و رفت بين مزرعه ام مگر حضرت علی رحمی کنه و زياد بشه بذرم
د حموم کرده و در تاسش و دسش خين ناحق ميکنه چشياکه مسش	از حموم در اومد و کاسش به دستش خون ناحق ميريزه از چشمای مستش
دوسکم چی اولی ميل وام ناره نونم دلگير بيه يا غم د باره	دوستم مثل اولا ميلی بهم نداره نمی دونم دلگير شده يا غمی داره
دوسکم دو مور مورو خوم دوکلاته کس نميا کس نميره آخر صلاته	دوست من مور مور خودم تو کلاته کسی نمياد و کسی نميره آخر صلاته
ديريو ديرن و خومو هم چنونيم خومو هم سی ديريو آتش د جونيم	اقوام دورند و ما هم از اونها دوريم خودمون هم برای اقوام دور آتش بجونيم
ا دله بی موئلی بی حونمونی هر دمايی می کنی فکر مکونی	ای دل در اينجا بی خانمانی هر دمی در فکر جايی و مکانی
ا دله بی موئلی دی شهره ويرو تا چنی گوسنه نشی و پيش سيرو	ای دل بی خانمانی در اين شهر ويران تا به کی گرسنه بشينی تو نزد سيران
ا دوسه مر نونی سيت دلگرونم تش عشقت سوختنه مغز سخونم	ای دوست مگه نمی دونی برات دل نگرانم آتش عشقت سوزانده مغز استخوانم
ايمرو وم طعنه زن گوتن غريوی دوسکت ولت کرده هه می گريوی	امروز بهم طعنه زدن گفتن غريبی دوست تو رهات کرده و گريه می کنی
آسمو بگريو سی حال روزم تش بريقی بزه تا چی چو بسوزم	آسمان گريه بکن به حال و روزم رعد و برقی بزن تا مثل چوب بسوزم
تو گوتی که منو تو پير و مريديم چه ستمی بی که دل ديک بريديم	تو گفتی که من و تو پير و مريديم چه ستمی بود که دل از هم بريديم
تو گوتی ره نداره کمره غاره مريه نی سوداگری دش ميگواره	تو گفتی کوه راه نداره پر از خاره پس چطور اين سوداگر ازش ميگذره
تف د ری عهد و وفا که زنو دارن تا سرت واشو دياره دوست دارن	تف به عهد و وفايی که زنها دارند تا کنارشون هستی دوستت دارند
جومکت پر گله لشت دياره حيف ای خرمن گل صحو ناره	پيرهنت چون گل لطيف و بدنت معلومه حيف اين خرمن گل بی صاحب بمونه
جهالو عاشقی نه هه چنينه نشونه عاشقی چش پر د خينه	جوونا کی عاشقی چنين و چنونه نشونه عاشقی چشم پر ز خونه

ايمرو زه وقيم کرد وم نگاهی خوش و شاه گرت و منه گدايی	امروز از جلوم رد شد و بهم کرد نگاهی خودش را شاه حساب کرد و منو گدايی
ايمرو زه و قيم حرفی نزه وام و گمونم بيدله او دين و دنيام	امروز از کنارم گذشت و نزد حرفی باهام فکر کنم بی دل شده ،آن دين و دنيام
ار بميرم عشق پاکم او چنونه خاک قورم سرمه چش دخترونه	چون بميرم عشق پاکم آنچنان است که خاک قبرم سرمه چشم دخترانست
ا دوسه بيا بشی تعريف بکم سيت غم ديريت کشتمه باريک بيمه سيت	ای رفيق بيا بشين تعريف کنم برات غم دوريت کشتم و لاغر شدم برات
ار بيايی ار نيايی کار وات نارم و چرا که دل نيايه ای روزگارم	اگر بيايی يا نيايی کاری بات ندارم چون که من دلداه اين روزگارم
ايمرو زه و قيم خوش د نشونم خوم د خوم ليوه بيم تش ون د جونم	امروز از برم رد شد و خودش را داد نشانم من خودم ديوانه بودم آتشی زد او به جانم
ايمرو زه و قيم ليله و خرامو ازگلی ون د کلم ميزش و دامو	ليلی ام از برم رد شد امروز خرامان آتش سرخی که انداخته بود به جونم ، زده دامان
ايمرو خال ولويی کرده کواوم نمنه هوش د سرم مالکه خرآوم	يار خال به لبی امروز کرده کبابم هوشی به سرم نمونده و خونه خرابم
ايمرو زه وقيم ايواره وختی نيا د کنج دلم يه داغ سختی	عصر امروز دلبرم رد شد کنارم در يه وقتی تو کنج دلم جا گذاشت يک داغ سختی
ای فلک د حق مه بی مروتی کرد فره سنم د پی کولی پامه پتی کرد	اين فلک در حق من چه بی مروتی کرد فرستادم دنبال خاری تو بيابون و پامو پتی کرد
ا دوسه ار مه موردم سی نگریوی سخونیام د قورسو سیت میکنن دی	ای دوست اگر مردم برام گریه نکنی استخوانهام در قبرستون برات می کنند دود
ار بویی و ارمنی خوم هام و قولت موردمه سی چتریاکه مین تولت	اگر ارمنی هم بشی هستم رو قولم مرده ی چتری های روی پیشونیتم
ار میحای که خو بوم دی درد نمیرم حاجتی بهونه کو بیا به یینم	اگه می خوای خوب بشم و از درد نمیرم بهانه ای جور کن بیا تا تو را ببینم
ای همه ناله دلم کی د خوشیمه رنج دیری کشتمه د بی کسیمه	کی این همه ناله ام از رو خوشیمه رنج دوری کشتمو از بی کسیمه
ار و دیریت مایلم سنگ بوم بواره چی بکم که دس زور سامونی ناره	اگر که به دوریت مایلم سنگ بهم بباره چه کنم که دست زور سامون نداره
آسمو اوری گرت تيره و تيره کی ديه دو تا برار وايک بميره	آسمون را ابری گرفت سياه وتيره کی ديده دوتا برادر باهم بميره
ا دله ار عاقلی وارس و دردم کل عالم تش گرت دو آه سردم	ای دل اگر عاقلی درمون کن دردم تموم دنيا آتش گرفت از آه سردم
ار د دل داری که ميل دم بکنی سرد چی کموتر بنالی شو د وره درد	اگر می خواهی که ميلت زمن گرايد رو به سردی چه شبها که چون کبوتر بنالی از زور دردی
ا دوسه چی بکنم کو مينه مونه مر کموتر نامه يامون و يک برسونه	عزيزم چه کنم کوه بينمونه مگه کبوتر نامه هامون رو برسونه
ار بويی و ارمنی ميآم د دينت خوم و سی قه چترياکه نازنينت	اگر ارمنی هم بشی ميام به دينت من بشم فدای اون زلف نازنينت

نداري در جواب من جوابي

از جواب من بگير از خود حسابي
من ز سنگ و گچ شده پيوسته با هم
تو زخاك و خون گشته مجسم
گه به زلف و خال بندي دل چو مستان
مي پرستي صورتي چون بت پرستان
گه خيال زن كني گه فكر فرزند
گه تجارت مي كني اين چند و آن چند
گه كني يك بنده اي را بندگي سخت
تا دو دينارت دهد يك روز و يك وقت
گر سليمان و تهمتن كردي از زور
عاقبت در گور خواهد خوردنت مور
چون درآيد از درت پيك اجل تند
دست و پا مفلوج گردد ديده ها كند
اين همه فكر محالت گشته باطل
مال تو گر گنج قارون شد چه حاصل
گر خدا خواهد از اين راه پر از چاه
بيژن طبعم رساند در صف شاه
بشكنم اين لشگر حرص و هوي را
تا ببوسم خاك پاك كربلا را
ميرنوروز ار تو را عقلي د سر هه
جايدر جاي تو ني جاي دگر هه